EN GÜZEL PASTAM
Filmin merkezinde Mahin isminde, 70 yaşında bir kadın var. Kocası ölmüş, çocukları yurt dışına gitmiş; günlerini rutin işlerle ve televizyon karşısında uyuyakalarak geçiren bir kadın… Mahin, bir öğle yemeğinde arkadaşlarıyla sohbet ederken içindeki boşluğu fark eder. Bu sahnede yaşlı kadınların cinsellik, hastalık ve ölüm üzerine yaptıkları samimi konuşmalar, karakterin “tekrar yaşama” isteğini tetikler. Mahin’in bir eş aramaya karar vermesi klasik bir romantik komedi klişesi gibi görünse de İran gerçekliğinde bu, bir kadının kendi kaderi üzerinde hak iddia etmesidir.
Mahin, toplumun bakışlarından korkmadan içinden geldiği gibi aşkını aramaya koyulur ve bu arayış, karşısına en az kendisi kadar güzel bir kalbe sahip olan Faramarz’ı çıkarır. Faramarz ve Mahin birbirine o kadar çok benzer ki izlerken kendi kendimize “Keşke çok daha erken karşılaşsaydılar,” demekten alıkoyamıyoruz kendimizi.
Mahin karakteri pek çoğumuza ninelerimizi hatırlatsa da bizi bildiğimiz kalıpların dışına çıkarıyor. İçinde hâlâ mutlu olmak isteyen ve daha da önemlisi aşkı arzulayan birisi var. Bunu mutfakta özenle pasta hazırladığı sahnede daha da iyi anlıyoruz. “Bir yaşlı kadın bu kadar mutlu pasta yapıyorsa bir sebebi olmalı,” diyoruz kendi kendimize. Bence buradaki pasta metaforu da yeniden yaşama ve aşka dönüşü sembolize ediyor.
Bir taksi şoförü olan Faramarz; Mahin gibi yalnız ve sistemin kıyısında kalmış bir adam. Mahin ile olan etkileşimi, iki yalnız ruhun birbirini bulmasından ziyade, kaybedilen yılların telafisi gibidir. Mütevazı, beyefendi ve Mahin’in enerjisine uyum sağlayan bir figür… Bu mütevazı kişiliğin ardında ise oldukça romantik biri var; ancak anlıyoruz ki bu romantik yönü uyandıran kimse olmamış. Onu uyandıran ise ömrünün son gününde gelen Mahin oluyor.
Evet, yanlış duymadınız; Mahin’le bir gece geçirdikten sonra o günün sabahına doğru Faramarz ölüyor. Film, klasik İran filmlerinin aksine çok daha farklıdır. Mesela Mahin’i filmde çok fazla başörtülü görmüyoruz. Ya da şarap içiyorlar, dans ediyorlar… Bunlar filmi çok daha ilginç ve farklı bir yere koymamıza olanak sağlıyor.
Filmde Mahin’in evi, özgürlük ve aşkın yaşanabileceği güvenli bir liman olarak resmedilmiş. Dışarısı ise olabildiğince toplumsal yargının hüküm sürdüğü bir cehennem… Bu yüzden iki karakterimiz de evin içinde gerçek hislerini çok daha rahat ifade ediyor diyebiliriz.
Filmin adına gelecek olursak; bence bu isim o kadar oturmuş ve yakışmış ki daha iyi bir tercih olamazdı. Pasta, filmde sadece bir tatlı değil; Mahin’in birine sunduğu özenin, sevginin ve “Ben hâlâ buradayım,” deyişinin simgesidir. O pastanın pişme süreci, filmin temposuyla paralel ilerler: Sabırlı, sıcak ve tatlı.
Film biraz ağır ilerler; bu ağır ilerleyişin özünde ise karakterlerin birbirini tanıma sürecindeki o naif çekingenliğin olduğu söylenebilir. Film bana şu soruyu sordurdu: “Gerçekten yaşadığımız tek bir gece, otuz yıllık bir yalnızlığa değer mi?” Bazen insan öyle anlar yaşar ki sanki şimdiye kadarki yaşamı, sadece o anın ne kadar kıymetli olduğunu anlamak için yaşanmış gibidir. Mahin ve Faramarz da o gece için çok beklediler ve sonunda hak ettikleri duyguyu yaşadılar.
Filmin sonunda Faramarz’ın ölmesini çoğu insan mutsuz bir son gibi düşündü ama bence film mutlu sonla bitti. Faramarz, ömrünün en güzel dakikalarını yaşadıktan sonra dünyaya gözlerini yumdu. Belki yaşamının bundan sonrasında kendisini bu kadar iyi hissettiği başka bir an olmayacaktı.
Son olarak şunu söyleyeyim: Yaşlılık sanıldığı kadar kötü bir şey değil; bu film bize durumu çok daha iyi anlattı. Ellerimiz ya da ayaklarımız eskisi gibi tutmayabilir ancak yüreğimiz hiçbir zaman eskimez; hatta tam tersine gün geçtikçe gençleşir. Önemli olan, toplumun bizler için biçtiği kaftana çok fazla anlam yüklememek. Çünkü o kaftana hapsolursak gerçek benliğimizi bulamayız.
“EN BÜYÜK MUTLULUK BELKİ DE HENÜZ YAŞANMAMIŞTIR… EN GÜZEL PASTANIZI BELKİ DAHA YEMEMİŞSİNİZDİR. EN GÜZELLER BELKİ HENÜZ SİZİ BULMAMIŞTIR, HALA YOLDADIR.”
Düşünceler
Yorumlar yükleniyor...