Düşüncelerimin izini sürdüğüm, kelimelerle kendime yaklaştığım satırlar.
Hayat, ertelenmeyecek kadar kısa; insan gerçekten istediği şeyleri zamanında yapmayı ve kendi değerini bilmeyi öğrenmelidir. Çünkü kaybedilen zaman geri gelmez, ertelenen her şey ise insanın içinden sessizce bir parça alıp götürür.
İnsanın kendi çelişkileri içinde boğulurken durmaksızın şikayet ettiği iki yüzlü doğasına ve yozlaşmış zihnin yapısına dair samimi bir ayna.
Gerçeklerle yüzleşmenin yakıcılığı, yanlışların doğrulardan daha değerli oluşu ve olayların görünmeyen yüzüne dair cesur bir varoluşsal sorgulama.
Gerçekte ne istediğimizi bilmeden başkalarının hayatını sahiplenmek ve mutlak yalnızlığın içinde kendimizi yeniden diriltmek üzerine varoluşsal bir deneme.
