Düşüncelerimin izini sürdüğüm, kelimelerle kendime yaklaştığım satırlar.
Bazen öyle anlar yaşar ki bazı insanlar, yaşamak ve yola devam etmek imkânsız bir hâle gelebilir. Kendisini öyle bir inandırır ki devam etmek istemediğine, yaşayan ve nefes alan her şey ona anlamsız gelir. Sanki her şey bitmeli ve kimse yaşamamalıdır ona göre. Kendisinin içinde bulunduğu durumu henüz kendisine bile açıklayamayan bu kişi, normal olarak diğer insanlara da anlatamaz.
Beşer dediğimiz canlı çok karmaşık ve bir o kadar da yüzeysel bir canlıdır. Nasıl olur da hem bu kadar derin hem de bu denli yüzeysel olabiliyor? Gelin bu soruyu cevaplayalım.
İnsan, her daim göründüğünün çok daha fazlasıdır ve de fazlası olmaya devam edecektir. Yolda edindiğimiz ve yaşadığımız her şey bizleri içimizdeki dünyaya daha da yaklaştırır. İşte yol öyle mukaddestir ki bizi bize yaklaştıran, bizi bize anlatan, biz olma yolunda bize yoldaşlık eden kadim bir dosttur.
Mağlubiyet kavramı üzerine derin bir sohbet.
İnsana dair....
Hayat, ertelenmeyecek kadar kısa; insan gerçekten istediği şeyleri zamanında yapmayı ve kendi değerini bilmeyi öğrenmelidir. Çünkü kaybedilen zaman geri gelmez, ertelenen her şey ise insanın içinden sessizce bir parça alıp götürür.
İnsanın kendi çelişkileri içinde boğulurken durmaksızın şikayet ettiği iki yüzlü doğasına ve yozlaşmış zihnin yapısına dair samimi bir ayna.
Gerçeklerle yüzleşmenin yakıcılığı, yanlışların doğrulardan daha değerli oluşu ve olayların görünmeyen yüzüne dair cesur bir varoluşsal sorgulama.
Gerçekte ne istediğimizi bilmeden başkalarının hayatını sahiplenmek ve mutlak yalnızlığın içinde kendimizi yeniden diriltmek üzerine varoluşsal bir deneme.
